دكتر شريعتي انسان ها را به چهار گروه زير دسته بندي كرده است

دسته اول ؛ آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم نیستند

دسته دوم ؛ آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هم نیستند

دسته سوم ؛ آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم هستند

دسته چهارم ؛ آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هستند

tkbleak.com

روزهاي سخت زندگي تو تموم شد

و

ميتوني خوشبختي رو به آغوش بكشي

و

احساس تنهايي نمي كني هيچ وقت

خداحافظ

تا حالا این حس رو تجربه کردی...

دیدی که چه حس قشنگیه...

تا حالا دلت خواسته که همیشه و همه جا در کنار یکی باشی...

تا حالا دلت خواسته به کسی بگی دوستت دارم...

تا حالا دلت خواسته خودت رو برای کسی فدا کنی...

تا حالا شبها ٬ وقتی همه خوابن ٬ تو خلوت خودت ٬ به خاطر وجود کسی گریه کردی...

تا حالا خدا را به خاطر خلقت کسی ستایش کردی...

آره!! ؟؟؟

به این میگن عشق...!!!

حس قشنگیه!  نه؟

هوا بارونیه ، دخترکی پای پیاده ، بدون چتر، زیر بارون ، با ۴ تا نون ، ۲ تا شیشه شیر

بر میگرده خونه . اسمش نرگسه ، این نرگس کوچولوی ما غمگینه ... بغض گلوشو

 گرفته ... از بارون بدش میاد ...دلش واسه باباش تنگ شده . باید واسه فردا

انشاء بنویسه ... معلمشون دو تا موضوع رو انتخاب کرده که باید یکیشو انتخاب کنن :

 ۱- باران ۲- پدر

تا میرسه خونه غروب میشه ، دفتر انشاشو برمیداره میشینه لب پنجره ، یه قطره بارون

می چکه رو پیشونیش . . . یهو یاد اون شبی میافته که داشت بارون می بارید

سقف خونه چکه می کرد . . . پدرش میره بالا پشت بوم تا شیار سقفو بگیره

اما پاش لیز میخوره میافته پایین ......... اون زمان نرگس ما ۸ ساله بود ....... ۲ سالی

میشه که باباشو ندیده ........ بغضش میشکنه ، اشکاش میریزه روی گونه هاش

با دستهای کوچولو و لرزونش شروع می کنه به نوشتن ... باران ... پدر .............. !

باز باران بی ترانه
باز باران با تمام بی کسی های شبانه
می خورد بر مرد تنها
می چکد بر فرش خانه
باز می آید صدای چک چک غم
باز ماتم 
 

من به پشت شیشه تنهایی افتاده
نمی دانم ، نمی فهمم
کجای قطره های بی کسی زیباست

 نمی فهمم چرا مردم نمی فهمند
که آن کودک که زیر ضربه شلاق باران سخت می لرزد
کجای ذلتش زیباست
نمی فهمم

 کجای اشک یک بابا
که سقفی از گِل و آهن به زور چکمه باران
به روی همسرو پروانه های مرده اش آرام باریده
کجایش بوی عشق و عاشقی دارد
نمی دانم

 نمی دانم چرا مردم نمی دانند
که باران عشق تنها نیست
صدای ممتدش در امتداد رنج این دلهاست
کجای مرگ ما زیباست
نمی فهمم

 
یاد آرم روز باران را
یاد آرم مادرم در کنج باران مرد
کودکی ده ساله بودم
می دویدم زیر باران ، از برای نان

 مادرم افتاد
مادرم در کوچه های پست شهر آرام جان می داد
فقط من بودم و باران و گِل های خیابان بود
نمی دانم
کجــــای این لجـــــن زیباست

 بشنو از من کودک من
پیش چشم مرد فردا
که باران هست زیبا از برای مردم زیبای بالا دست
و آن باران که عشق دارد فقط جاریست برای عاشقان مست

 و باران من و تو درد و غم دارد
خدا هم خوب می داند
که این عدل زمینی ، عدل کم دارد

بار خدایا ، مهیمنا ، یا روح القدس ، من انسانم ، به آن گونه ای که تو آفریدی. با همان نقص ها و کمبود ها من انسانم. نمیتوانم مثل فرشتگانت پاک و آسمانی باشم. گاهی فریب می خورم ، گاهی فریب می دهم. گاهی به جبر زمان رنگ عوض میکنم. گاهی ناشکر می شوم. گاهی خودخواهی وجودم را فرا می گیرد. گاهی از تو دور می شوم و اهریمن گونه رفتار میکنم. گاهی دروغ می گویم. ریا می کنم. گاهی...

اما همیشه ، همیشه ، همیشه پشیمان می شوم و به سوی تو باز می گردم. چون آغوش تو همیشه باز است. آغوشی امن تر از هر آنچه که به ذهنم می رسد. تو ستار العیوبی ، تو رحیمی ، تو غفوری و تو رحمانی!

خداوندا ، به سوی تو می آیم. روحم را آماده ی پذیرش صدای روحانی تو میکنم. تو را می پرستم و می دانم که همیشه با منی. حتی وقتی در مغاک تاریک روحم اسیر شیطان و شیطان صفتان شده ام!

بار خدایا ، نمیدانم کیستی و کجایی؟ بی خردان بسیاری در آسمان ها به دنبال تو می گردند و ابلهان زیادی در زمین تو را جستجو می کنند ، در حالی که تو در قلب انسان ها جای داری. خداوندا تو را به همه ی عزیزانت قسم ، از آدم تا محمد ، از ابراهیم تا نوح و ... خداوندا تو را به علی (ع) سوگند ، خودت نگاهدار روح من باش و مگذار که بیش از این سیاه کار شوم ...!

برای ....... ....... خودش میدونه کیه

بخواب ای دختر آرام مهتاب

ببین گل های میخک خسته هستند

تمام اشک هایم تا بخوابی

میان مخمل چشمم شکستند

بخواب ای پونه باغ شکفتن

گل اندوه امشب زرد زردست

هوا رازرد کرده عطر پاییز

فضای پاک ایوان سرد سردست

بخواب ای غنچه ای بی تاب احساس

فضای شهر شب بوها طلایی ست

بهار سبز عاشق ها خزانست

خزان بیقراران بی وفایی ست

بخواب ای مرغ نا آرام دریا

گل آرامشم تنهای تنهاست

اگر امشب زبی تابی نخوابی

دلم تا صبح درچنگال غم هاست

میان آبشار خاطراتم

کنار بوته ای گل می نشینم

همیشه آرزوکردم که رنگ

نگاه بوته گل را ببینم

همیشه آرزو کردم که روزی

برای لحظه ای نقاش باشم

همیشه آرزویم بوده رویا

ولیکن یک زمان ای کاش باشم

نگاهی سرخ اشکی آسمانی

دوچشمانی به رنگ ارغوانی

ولی من هر نقاشی کشیدم

همه تصویری ازرویای او بود

وشاید چند خطی که نوشتم

همه یک قطره از دریای او بود

به روی گونه ی تابیدی ورفتی

مراباعشق سنجیدی ورفتی

تمام هستی ام نیلوفری بود

تو هستی  مرا چیدی ورفتی

کنار انتظارت تا سحرگاه

شبی همپای پیچک هانشستم

توازراه آمدی با ناز وآن وقت

تمنای مرا دیدی ورفتی

تو مثل رازپاییزی ومن رنگ زمستانم

چگونه دل اسیرت شدقسم به شب نمی دانم

تو مثل شمعدانی هاپراز رازی وزیبای

ومن درپیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم

تو دریایی ترینی آبی وآرام وبی پایان

ومن موج گرفتاری اسیر دست طوفانم

تو مثل آسمانی مهربان وآبی وشفاف

ومن در آرزوی قطره های پاک بارانم

تو دنیای منی بی انتها وساکت وسرشار

بازی عجیبی است بازی این کلمات گاه کثیف تر از سیاست بازی ها می شود گاه پیچیده تر از بازی زندگی
گاه قشنگ ترین و عاشقانه ترین کلمات بوی تعفن می دهند و گاه رکیک ترین حرف ها بوی عشق .
گاه تیغ می شود و تورا مهمان قربانگاه می کند گاه ستاره می شود و دلت را اسمان می کند .
چه بازی است بازی این کلمات گاه چنان می سوزاندت که خاکستر می شوی گاه اب می شود و روی اتش وجودت می ریزد.
چه سری دارد این بازی که حتی ماهر ترین بازیگرانش هم در این قمار می بازند باور نداری پس نگاه کن اوراق را تا بدانی :

حالم از ریختت بهم می خود صدایت ازار دهنده است و مرتب گوشم را می ازارد با دیدنت احساس تهوع می کنم .دلم می خواهد هیچ گاه نبینمت دلم می خواهد سر به تنت نباشد .دلم می خواهد بروی و دیگر پیدایت نشود چه قدر نفرت انگیزی .چه قدر بی ارزشی برایم .حوصله دیدنت را ندارم وقتی که می ایی غمم می گیرد و خداخدا می کنم زود تر گورت را گم کنی .واقعا بی شعور و نفهم هستی .دلم نمی خواهد ریخت نکبتت را ببینم برو گم شود برو گورت را گم کن ای منفورترین موجود دنیا .
اهای صبر کن .نرو .دیدی باختی .این همه حرف تنها یک معنا داشت :

دوستت دارم  ................

می توان در کوچه های زندگی

پاسخ لبخند رابا یاس داد

می توان جای غروب عشق را

به طلوع ساده احساس داد

می توان در خلوت شب های راز

فکر رسم آبی پراوز بود

می توان تا فرصت ادارک هست

با خلوص یاس ها همراز بود

می توان با لهجه سرخ دعا

مدتی با آسمان خلوت نمود

می توان با حرفی از جنس بلور

شوق را باهر دلی دعوت نمود

می توان در آرزوهای کودکی

با حضور یک عروسک سهم داشت

می توان گاهی به رسم یادبود

در دلی یک شاخه نیلوفر گذاشت

می توان از شهر شب بوها گذشت

عابر پس کوچه های نور بود

می توان همسایه مهتاب شد

فکر زخم غنچه  ای رنجور بود

صدایت کردم از ژرفای یک یاس

به لحن آبی ونمناک باران

نمی دانم شنیدی برگشتی

ویااین بار نشنیدی ورفتی

نسیم از جاده های دورآمد

نگاهش کردم وچیزی به من گفت

تو هم درانتظار یک بهانه

از این رفتار رنجیدی ورفتی

عجب دریای غمناکی ست این عشق

ببین با سرنوشت من چها کردی

جوری درست کنم اینقدر خسته و کلافه ام که احساس می کنم دارم آروم آروم دارم نابود می

 شم کاشکی نابود می شدم و اینهمه با تنهاییم زجر نمی کشیدم اینقدر نشستم به آینده نا

معلومم فکر کردم که احساس می کنم ممکنه من آینده ای نداشته باشم هیچکس هنوز نمی

تونه باور کنه منم ممکنه  از تنهاییم زجر بکشم اینقدر دلم پره که دلم می خواد با یکی اینقدر

 حرف بزنم که به احساس خالی بودن برسم اینقدر گریه کنم که احساس کنم که اشکام به

 انتها رسیده ولی این قدرتم ندارم بغض سنگینی جلوی نفس کشیدنمو گرفته ولی هیچوقت

به یه گریه تبدیل نشده

نمیدونی کِی و کجا  به مشتات خاک مالیدن، یا شاید غرق بودیو خودت خاکیشون کردی اما یهو

پرتاب میشی درست وسط گود، وبدون هیچ شمارش معکوسی بازی شروع میشه... 

مهم نیست بوسیلهء کی یا چی ، مهم اینه که درست وسط گود قرار میگیری و باید انقدر خودتو

دست خودش سپرده باشیو  انقد فرقان رو چشیده باشی تا بازی رو از زندگی تشخیص بدی.

بعضی وقتا رنگ بازیام قشنگه،  نکته درست همین جاس که کسی به تو نمیگه آهاااای این که

میبینی بازیه،تا تو مثه کودکیات فقط بازی کنی... ومثه اون موقعا انتظار صبحیو بکشی که چشات

که باز میشن، یه پری برات لنگه کفش سیندرلارو  بیاره.و تو بهتر میدانی که بازیگر  نقشهای چند

رنگی نیستی،مثل کودکیها دلت میپرد برایسادگی و یکرنگی... و اما بازی ...

باورهایت پر رنگِ  پر رنگ با تو هستند، به پررنگی لحظه ای که :

دلت به دریا زد و رفت... پشت پا به رسم دنیا زدُ رفت...

پاشنهء کفش فرارُ ور کشید... آستین همتُ بالا زدُ رفت...

یه دفه بچه شد و تنگ غروب... سنگ توی شیشهء فردا زدُ رفت...

دفتر گذشته ها رو پاره کرد ... نامهء فرداهارو تا زدُ رفت...

هوای تازه دلش میخواست ولی...  آخرش توی غبارا زد ُ رفت...

دنبال کلیدِ خوشبختی می گشت... خودشم قفلی رو قفلا زد ُرفت...

اینطوری میشه که سختت میشه چشاتو آروم ببندی و خوابت ببره، سختت میشه وقتی خوابی

ساکت بمونی،سختت میشه هر روزصبح یه عالمه اجرام نمکین مژه هاتو به هم چسبونده باشه

و کلی سعی کنی که چشاتو  بازشون کنی تا ببینی خورشید ازکدوم طرف طلوع کرده،مغرب یا

مشرق...  

سختت میشه یه چیزاییو انقد واضح ببینی که سینت تنگ بشه، سختت میشه  ببینی دلت

گرفته و هیچ جوره  وا نمیشه...  میدونی که « ان مع العسر یسرا »  اما دلت گرفتس...

و اینطوری میشه که تو !!!  یه بازی رو زندگی میکنی...  زندگی...

خدایا ماهارو آنی به خودمون وانگذار... یا فتّاح...